Ik bleef maar foto's maken, omdat het ene mooie landschap na het andere voorbij kwam. Maar als ik op het schermpje van mijn camera keek, leek het een slechte amateurfoto die je met duizenden op Google vind als je Lapland in typt. Mijn kleine cameraatje draaide overuren en weigerde af en toe om als -amateur-fototoestel te fungeren door de kou (min. -13C) en hield haar lensje gesloten.
De busreis was een hel, maar daar had ik me al op voorbereid. Zo'n 14 uur naast een vreemde Duitser die geen initiatief neemt om een gezellig gesprekje aan te knopen is geen feest, maar heb daardoor wel kunnen slapen. Na wat uurtjes richting de Arctische Cirkel belandden we in Christmas Village in Rovaniemi. Hier woont Santa Claus! De echte, jazeker. We hebben hem niet gezien, want lange wachtrij met krijsende en dus stoute kindertjes. Alle papa's en mama's waren wel heel braaf, want die kochten allemaal de foto van het gezin met Mr. Claus á 30 euro. Zo komen Santa en zijn hulpdwergjes dus aan hun geld.
Gauw verder, weer fijn de bus in en verder de kou en donkerte in van de Arctische Cirkel, waar het om 10u 'licht' is en om 14u/14.30u alweer donker is. Nog eventjes getwijfeld of ik me zou inschrijven voor de Wilderness Cottage, maar na nog geen 10 seconden twijfelen schreef ik snel mijn naam bij één van de Snow Lake Cottages in Inari. Samen met Marina en Markus logeerde ik in een rood, warm houten huisje met zachte bedden, een keuken, douche, toilet, verwarming en een sauna om de hoek. Eigenlijk alles wat de Wilderness Cottage niet had.
De survival course op woensdag begon met een les in hoe te overleven in de Laplandse kou en natuur. Goede tips, maar zonder GPS ben je nergens bleek hier wel uit. Daarna gingen we naar buiten en volgden we een soort speurtocht, met jawel, de GPS. We ploegden door dikke lagen sneeuw met van die sneeuwschoenen of tennisrackets, iets makkelijker voor te stellen, zodat we niet tot onze knieën in de sneeuw zakten. Na 2 uur de sneeuw en prachtig mooie landschappen getrotseerd te hebben, lunchten we bij het kampvuur. Maar de dag was nog niet voorbij, er stond ons nog meer survival te wachten. Quinzees bouwen! Van een hoop sneeuw die je van binnenuit uitschept, kun je een 'iglo' bouwen. Wonderbaarlijk warm en stil binnenin, maar heel klein. Het is niet te hopen dat je als claustrofoob ooit genoodzaakt bent om een nacht te overleven in Lapland. Daarna stookten we nog wat fikkies en probeerden door een klein gaatje in het ijs te vissen. Mij lukt dat al niet op zee, ook niet in een sloot, dus laat staan door een gat van 5 cm doorsnede.
We konden elke dag gebruik maken van de sauna op het park waar we verbleven, waarna sommigen lekker het meer indoken om af te koelen. Het gegil was angstaanjagend, dus een lauwe douche was voor mij genoeg. Bovendien zou ik op donderdag een baantje trekken in de Arctische Oceaan of Noordelijke IJszee in Noorwegen. Goed, je begrijpt wel dat het erg koud was, het water was zo'n -1C en buiten was het -5C.
Ik heb mijn nieuwjaarsduik al gehad en kan inmiddels mijn voeten weer voelen!
Included was ook een huskyride, dit was te gek! Vijf husky's trokken een slee die je als bestuurder een beetje moet afremmen en de passagier zit in de slee op een vachtje van een dode husky of rendier voor warme billen. Die beesten worden ook moe en net toen we geruild hadden en ik de bestuurder was, was er niets meer om af te remmen. De wolletjes hadden er niet zo'n zin meer in en hielden af en toe hun poot omhoog tegen een boom of tegen elkaar en poepen deden ze gewoon al rennend. Heerlijk die natuur! Maar de tocht was adembenemend, en niet alleen door de poeplucht.
Een andere belevenis waren de rendieren. Op weg naar Noorwegen zagen we ze in het wild rondlopen in een groep van ongeveer 30 tot 50. En op de terugweg van Noorwegen, we waren al in Finland, reden we er eentje dood. Ik zag hem nog net vragend de koplampen inkijken voor zijn koppie diezelfde koplamp raakte. Guttegut, de hele bus van slag. Maar gelukkig konden onze dappere groepsleider en buschauffeur dit aan en gingen gewoon "even voor zorgen dat het rendier wel echt dood was", en ze verdwenen met een mes in het donker..Zielig, maar in Lapland dagelijkse kost.
Twee dagen later waren we op bezoek op een rendierfarm van een Sami familie. Hier konden we rendieren voeren en een klein sleetochtje maken, oppertoeristisch maar leuk! We hebben met 50 personen hun souvenirshop ongeveer leeggekocht, want we kregen maar liefst 20% korting!
Toen was het alweer tijd om terug te gaan naar Helsinki, na een fantastische week in een prachtige witte omgeving waar het zo stil is dat je bijna je bloed kunt horen stromen en je gedachten wel lijken te schreeuwen.
Het aftellen is nu serieus aan het worden. Nog 13 nachtjes and counting.. Natúúrlijk wil ik hier langer blijven, maar ik kan ook niet wachten om weer lekker thuis te zijn om met iedereen kerst te vieren. De stemming zit er bij mij al goed in!
Hohoho!
x
leukkkkkkkkkk blog ...ja..... en nu nog 12 nachtjes ...tot gauw..x
BeantwoordenVerwijderen